en nu jij mam!

S.

Ik wilde een stukje schrijven over de sneeuw en de slee en het vlieden der tijd (L’écoulement du temps, een heel hoofdstuk in Le mot qu’il faut – maar dit voor ingewijden).

Over hoe we ooit onze slee kochten en een heel klein Oudste Zoontje in een dikke laag kleren en gewikkeld in een dekentje achterop die slee tegen de rugleuning plantten.

Over hoe we een tijdje later twee zoontjes op die slee voorttrokken. En we bij elke gestrooide weg en geveegde stoep (Mensen! Prachtig, die burgerplicht! Maar laat alsjeblieft een strook van een centimeter of 40 over voor aaneengesloten sleeplezier!) twee zoontjes en een slee moesten optillen.

Over hoe we weer een winter later één zoontje en twee boodschappentassen met die slee voortsleepten. En we bij elke gestrooide weg en geveegde stoep de hele handel moesten optillen en tegelijkertijd het loslopende zoontje in de gaten houden.

Over hoe leuk het bovenal toch was om met de slee naar school te gaan! En dat ik zei dat het feit dat dat kon een grote uitzondering was. Elke winter weer.

Over hoe makkelijk het is dat deze winter bij elke gestrooide weg en geveegde stoep de zoons zelf vlotjes opstaan en de slee over de gestrooide weg of geveegde stoep heen tillen. In voorkomende gevallen zelfs inclusief boodschappentassen.

Over dat ik me, in mijn eentje teruglopend van school, de slee bij de andere sleeën op school achterlatend, bedacht dat ze volgende echte winter misschien wel niet meer per slee naar school willen…

En ik prompt een beetje sip werd.

Laat dat stukje ook maar zitten. Sentimenteel verhaal.

Dacht ik. Tot ik zojuist Oudste Zoon bij een vriendje ophaal. Hij pakt de slee die daar naast de voordeur geparkeerd staat, zet hem met een mooie zwier op de grond, grijpt het touw en knikt naar mij:

- En nu jij mam!

Posted using Mobypicture.com

tweets van de dag

TweetS.