Eén donkere ruimte met aan drie kanten een klein raam, een stenen vloer, houten tafels en bankjes, en een haardvuur in het midden. Op de tafels liggen leitjes en griffels. Een schooltje van lang geleden. In het Openluchtmuseum.

Oudste en Jongste Zoon gaan direct zitten en beginnen met schrijven. Na een tijdje gaat Jongste Zoon kijken bij de lessenaar van de juf van het schooltje.

- Wat is dat?, vraagt hij.

- Een letterplankje, antwoordt de juf. Hier, ga maar zitten, dan zoek je de letters van je naam. Nee, papa en mama mogen zich er niet mee bemoeien, anders krijgen ze met de plak. Jij kunt dat heel goed zelf!

Jongste zoekt en legt zijn naam. Dan moet hij zijn naam op een leitje schrijven. Dat doet hij ‘aan elkaar’ – terwijl hij net in groep 3 zit en je dat pas in groep 4 leert.

De juf is zwaar onder de indruk. Van die prestatie, maar volgens mij stiekem vooral van zijn oprechte lach en zijn bruine ogen die fonkelen in het kaarslicht…

- Jij krijgt van mij een tien!

- Wij hebben op school geen tien. Wij hebben ‘top’ en ‘flop’, legt Jongste Zoon uit.

Echtgenoot en ik kijken elkaar verbaasd aan.

- Top en flop?, vraagt de juf. Nou, dan krijg je van mij vijf keer top! Dat heeft nog nooit iemand in dit schooltje gehaald! En ik denk ook niet dat iemand dat hier nog ooit zal halen!

- Echt?, vraagt Jongste, weer met die ogen waar ik ook zo van smelt.

- Echt, zegt de juf. Kom je nog eens een keer?

Ja!, belooft Jongste. Hij zwaait de juf gedag en stralend van trots loopt hij naar buiten.