Oudste Zoon en ik kijken graag naar flashmobs op YouTube. En wat is er nog leuker dan kíjken naar flashmobs? Precies.

Het is geweldig. De ‘echte’ dansers, de sfeer tijdens het oefenen, de mensen die we ontmoeten. De hele dans bestaat uit vijf delen: ik stap in in het voorlaatste deel, Oudste Zoon in het laatste. Ik heb een danspartner nodig, en een aardige man in mijn buurt vraagt me al gauw om ‘vriendjes’ te worden. Een meisje dat ook alleen het laatste dansje doet, ontfermt zich over Oudste Zoon als ze ziet dat hij bijna een arm in zijn gezicht krijgt. Bij nadere kennismaking blijkt zij E. te zijn, waarmee ik in de trein onderweg op Twitter al mee in contact was gekomen!

In groepjes naar de locatie, het stationsplein. Ons onopvallend ophouden bij de fietsenstalling (E. en Oudste Zoon), bij ABN-AMRO (mijn danspartner B.), in de stationshal (ik). Dan het moment dat ik uit het publiek stap en naast B. spring. De opzwepende muziek waarop we met z’n allen de choreografie uitvoeren, de wave die hartstikke goed gaat. De eindpose waarin het ten volle genieten-van-het-nu is.

Lijkt het begin geen flashmob? Komt omdat dit de tweede keer is dat we de dans doen. Tweede keer? Ja, dat krijg je met enthousiaste artiesten op een podium. Geen echte flashmob dus? Volgens het Leidsch Dagblad niet. Pech!

Wel een beetje jammer dat Oudste Zoon en ik niet te zien zijn. In onderstaand filmpje bevind ik mij links achteraan, in donkerbruine jas en met roze sjaal.

Doen we gewoon nog een keer mee. Met een échte flashmob. En dan studeren we alle dansjes in, zodat we lekker vooraan kunnen. Maar het belangrijkste was dat het LEUK was! Of om met de instructrice te spreken: vette shit!

En gelukkig hebben we ook de foto’s nog.

Doneren aan het KWF?