Stuiterend ging ‘ie naar bed, stuiterend staat ‘ie vanochtend op, onze nieuwe zevenjarige. Op school mag hij trakteren, en ‘s middags is zijn kinderfeestje.
Na de pannenkoeken vraagt Echtgenoot:
- Willen jullie chips?
Duh. Jongste Zoon klimt op het aanrecht om de chipstrommel te pakken. Maar die staat er niet! In plaats daarvan vindt hij een envelop met een dvd.
We zetten de dvd op en zien een filmpje van een boef die het huis binnensluipt, op het aanrecht klimt, de chipstrommel pakt en er vervolgens mee vandoor gaat. Dan zien we beelden van allerlei plekken in de buurt, steeds mét de chipstrommel, als ware het de kabouter uit Le fabuleux destin d’Amélie Poulain. In de envelop zit ook een foto van de eerste plek waar de chipstrommel geweest moet zijn.
De boodschap is duidelijk: schoenen en jassen aan, en naar buiten! Echtgenoot en Oudste Zoon zijn inmiddels zogenaamd naar de bieb gegaan, en ik ren achter zeven zevenjarigen aan om de speurtocht met z’n allen tot een goed eind te brengen. De zon schijnt, ze zoeken fanatiek en op ‘t eind vinden ze de ‘gestolen’ trommel – evenals Echtgenoot en Oudste Zoon. Met chips!
Een community opzetten, da’s toch makkelijk? Gewoon eentje aanmaken, paar widgets op de goede plek slepen, leden uitnodigen en dan loopt het wel. Hé, als je een feestje geeft, regel je een zaal, hang je slingers op en dan wordt het toch ook een onvergetelijke avond?
In oktober hebben we het al gepland, het kinderfeestje ter ere van Oudste Zoons achtste verjaardag in het Militaire Luchtvaartmuseum. Het leek zo’n leuk idee, en dat is het ook, alleen hadden we bij nader inzien ook de hele middag kunnen sleeën en sneeuwballen gooien, gewoon, thuis op straat of in het park.
Om kwart over zeven komt ‘ie onze kamer binnen. Onze jarige niet-meer-kleuter. Hij kruipt gezellig bij ons in bed en het duurt zeker tien minuten voordat hij vraagt naar zijn cadeau. De lieverd. Gisteravond was hij zo bezorgd of we wel wisten wat voor cadeau hij leuk zou vinden. Niets aan de hand: als hij het pakpapier van de veerpont scheurt, zien we aan zijn gezicht dat zijn ongerustheid overbodig was.
Om tien voor zeven stuur ik een vierjarig jongetje terug naar bed. Maar een half uur later klimt er een vijfjarig pyjamamannetje in óns bed. Het is zo ver: Jongste Zoon is jarig!
Oudste Zoon komt er gauw bij:
- Gefeliciteerd mijn lieve broer!
We kussen, we zingen, en dan naar beneden, naar het cadeau. De twee broertjes scheuren samen het papier los, en de verrukking is zichtbaar. Jongste staat te springen van blijdschap:
- Dit is vét!!
De rest van de dag hadden Echtgenoot en ik ongestoord de krant kunnen lezen, ware het niet dat er om tien uur vier piraatjes voor de deur staan. Piraat Aanvallende A., piraat Dappere D., piraat Listige L., en piraat Woeste W.
[ Dat hadden er vijf moeten zijn. Piraat Kranige K. is een paar dagen geleden halsoverkop in het ziekenhuis opgenomen. Daar moet hij blijven voor allerlei heel spannende onderzoeken. We denken veel aan hem en zijn ouders. En duimen voor zijn gezondheid. Duimen jullie vooral mee. Want piraatjes horen niet in een ziekenhuis. Piraatjes moeten schatten zoeken. ]
De piraten spelen met het ridderkasteel, ze pakken cadeautjes uit, ze eten taart. Vinden een schatkaart, gaan naar het park, vinden een schat. Ze spelen wéér met het kasteel. En eten broodjes afgehakte vingers. #knakworstmetketchup
‘s Middags keert de rust weder. Wat zeg ik, ‘weder’? Kan me niet heugen dat we zo lang zo veel rust hebben gehad: de he-le middag spelen Jongste en Oudste Zoon met het kasteel. Met maar één meningsverschil. Dat ze ook nog zelf oplossen. En wij? Zon, krant, thee – dat idee.
Het diner bestaat uit friet #ineendoosje #meteenspeeltje. Want Jongste mag kiezen. #duh En het diner duurt niet lang. Want ze willen nog even spelen. Met het ridderkasteel.
