date

DagelijkS., S.

maliesingel

Het is alweer veel te lang geleden. Het is vrijdag, de zon schijnt, agenda’s werken mee. Ik steek de singel over. Aan de andere kant van het Wilhelminapark tref ik Echtgenoot.

we lunchen samen

Op een terras. Zoals héél soms. Een keertje zonder zoons, ouderwets met z’n tweeën.

Naast ons zit nog een stel. Jaar of tien jonger. Uit een envelop met UMC-logo komt een verse echofoto tevoorschijn. Ze stralen. Bellen de halve familie: ‘Het is een meisje, echt waar, je kunt het goed zien!’

Wij kijken mekaar lachend aan.

dat zeiden ze bij ons ook

Destijds.

Uiteindelijk maakt het allemaal niets uit. Als het kindje maar gezond is.

jonge boompjes

KiekjeS.

eikenboompje

Gevonden, in de tuin. Door Echtgenoot, want ik ben meer van het kijken in de tuin. Niet van het wroeten. Wel van het bewonderen. Van dit eikeltje bijvoorbeeld, dat een nieuw eikenboompje begint.

Zo zonde om weg te gooien! Maar we kunnen er geen eikenboom bij hebben in die postzegel die we tuin noemen.

plataantje

Zo vindt Echtgenoot bijna twee jaar geleden wat plataanzaden. Die stopt hij in een pot, en een jaar later plant hij een miniboompje in de grond. Inmiddels is ons plataantje een meter hoog.

Nee, geen zaden uit Parijs. Gewoon, van een paar straten verderop. Moeder Plataan is in het afgelopen stormseizoen preventief geruimd, dus we koesteren haar kleintje.

En dat eikenboompje in de kiem? Dat kunnen we toch nog niet wegdoen. Echtgenoot stopt het in een hoekje van de tuin. Good luck!

fi krabbel dagelijks

maandag 17 februari 2014 | breuk

DagelijkS., S.

‘s Ochtends twitter ik dat ik de dag ervoor in Wijk bij Duurstede was en dat ik blij ben dat dat weer kan. Ik begin dus met goede zin aan een nieuwe week.

maar dan gaat mijn telefoon

Echtgenoot belt vanaf de schaatsbaan. Nee, niet in Sotsji, gewoon in Utrecht. De afgelopen jaren heeft hij natuurijskoorts gekregen en daarmee het verlangen een toertocht te maken. Dan is het wel handig en verstandig als je een goede techniek hebt. En dus neemt hij schaatsles.

echtgenoot is gevallen, heeft zijn pols gebroken, en moet naar het ziekenhuis

Ik laat mijn hersens kraken voor een Plan. Want ik ben hierrrrr en Echtgenoot is daarrrrr en de auto is ook daarrrrr en ik heb sinds de klap nog niet gereden en de kinderen en… en…

Een kwartier later zit ik in de auto bij F. Hij brengt me naar de schaatsbaan. Ik leer ter plekke voordringen bij de kassa en vind een bleke Echtgenoot bij de EHBO-post.

Hij werd aangetikt, verloor zijn balans en viel. Had meteen pijn aan de pols van de arm waarmee hij zich opving. Dacht algauw dat hij er maar even naar moest laten kijken.

hij stelde de diagnose zelf toen hij zijn handschoen uittrok en een akelige knik zag die er eerder niet zat

Eenmaal in het ziekenhuis krijgt Echtgenoot om te beginnen flink wat pijnstilling. We moeten de foto afwachten, en rekening houden met een operatie.

gebroken pols
Die is gelukkig niet nodig. Een eenvoudig gipsje wordt het echter ook niet, daarvoor is de breuk te lastig. Ze gaan hem ‘zetten’.

met ‘chinese vingers’

Dat klinkt op zich als een aangename behandeling in een massagesalon. Maar verdacht is natuurlijk wel dat Echtgenoot drie spuiten verdoving krijgt.

martelwerktuig?
Verdachter.

lange vingers
Verdachtst.

chinese vingers
En ja hoor, daar ligt Echtgenoot, met 4,5 kilo trekkend aan zijn vingers. Zo wordt het bot opgerekt, gedurende een kwartier. Daarna duwen twee mannen de botten weer op hun plek.

middeleeuws, maar effectief – en laten we wel wezen, die verdoving is een essentieel verschil

Tot slot verdwijnt Echtgenoots hele onderarm in het gips. Nog een foto, en dan mogen we naar huis.

Ik rijd. Per heden draait de rolverdeling van de afgelopen weken om.

fis

o, die heerlijke offline communicatie

S.

Staat buurman A voor de deur.

- Heb jij een bakvorm voor cakejes te leen? Dochter wil cakejes bakken.

- Nee, ik heb niet zo’n bakvorm.

Buurman A loopt naar buurvrouw B om het daar te proberen.

‘s Avonds gaat de bel. Echtgenoot doet open. Ik hoor buurvrouw A maar versta niet waar het over gaat.

Later kom ik in de keuken…

- Hé, wat doet die cakejesbakvorm daar?

De volgende dag breng ik de bakvorm naar buurvrouw B.

Een uur later staat buurman A voor de deur.

- Die bakvorm hè, mag ik die terug? Dan breng ik hem naar buurvrouw B, hij was van haar.

En nou de onlinecritici met hun verheerlijking van lokale offline communicatie weer.