fi krabbel categorie bitsbytes

punt en el

Bits&ByteS., LinkS.

Piet Beertema, systeembeheerder bij het CWI, verrichtte alle .nl-registraties tot 1996 met de hand.

Vind ik gaaf. Hoe de domeinnamen in den beginne handmatig werden vastgelegd. Uiteraard – maar toch.

Ik duckduckgo Piet Beertema meteen. Moet tot mijn schaamte bekennen dat zijn naam me niets zei. Maar hij is gewoon de Nederlandse Tim Berners-Lee.

godfather of .nl!

(Deze url – want wat zwart is is een link, hè, in tegenstelling tot wat grijs is – komt met stip binnen op 1 in mijn coolstedomeinnamenlijstje. Dat ik niet heb – maar toch. Stukjes.nl zóu hoog scoren, ware het niet dat degene die het domein gekaapt heeft, er een eurootje of 1300 voor vraagt. #jadoei)

Op 25 april 1986 registreerde Beertema de eerste landencode (nationaal top level domain): .nl.

een held dus, die dus overigens wel tien jaar lang met de hand domeinnamen heeft moeten registeren

So if you talk to me about ‘internet’, be sure to refer to the Right Thing, or you’ll find yourself in deep trouble.

Gave site. En heerlijk, dat hij dit gewoon zo zegt. Zo zou ik best op mijn about-page willen zeggen: ik ben mijn loopbaan begonnen als redacteur, en eens een redacteur, altijd een redacteur, dus waag het niet in teksten aan mij gericht foutieve aaneenschrijvingen te gebruiken.

this website has not been, eh… “optimized” for one specific browser (read: made inaccessible for – or non-functional with – other browsers)

Ha.

filinks

briefkaart voor aletta

LinkS.

Dear miss Aletta,
I respectfully draw your attention to the following.
Patrick is an superknappe guy en he is perfect for you.
But you can’t see it. You only see Jan, with is krokodillentears and his selfhelpbook in the hangmat. Jan, who talks about ‘Dat je wordt gezien’ en ‘Daar groei je van’ and he says it like it really meens something. But it doesn’t. It is gechat in space, like we say in Holland. It’s just something he has read on the Flow Scheurkalender.
Patrick seems a lot harder to get, but dear Miss Aletta, that is juist fun. Plus: he can build a fence. And he is really pretty. What do you want more?
I ask you most respectfully to choose for Patrick.
Yours sincerely,
@StukjeS.

Ik geef natuurlijk meteen gehoor aan Nynkes dringende oproep. Wie volgt?

het gele flesje met het blauwe etiket

LinkS., S.

M’n eerste herinner ik me niet meer, maar het moet in de Dordogne geweest zijn. Misschien in Sarlat, aan dat pleintje met die platanen. #uhuh. M’n grootste was in Avignon, op een terras op een bloedhete dag: een halve liter. Dat zal ook de duurste zijn geweest. Of was dat die op de Champs-Elysées, later, voor 36 franc, oftewel 12 gulden (wat nu dus 12 euro zou zijn)? Heel erg vond ik dat, een gulden per slok…

Een traktatie was het telkens, die eerste bij elk bezoek aan Frankrijk! Pas afgelopen zomer brak ik met de traditie, en bestelde ik op het eerste terras een perrier-menthe. Had ik dat dan niet moeten doen? Gisteren overleed Jean-Claude Beton, de uitvinder van Orangina.

20131226-223611.jpg

filinks

interne communicatie & sociale media: wet van behoud van energie

LinkS.

In Theater Concordia van René Jansen van Winkwaves zijn visie op interne communicatie & sociale media gehoord. Een onderwerp waar ik – niet toevallig – ook zeer in geïnteresseerd ben. Vandaar mijn verslag.

smooth criminal

LinkS., S., ZoonS.

De muzikale opvoeding vindt heden ten dage (ook) plaats aan de hand van YouTube (zo makkelijk, gewoon tijdens de koffie na het avondeten even de iPad op tafel). Vandaag zijn – geheel spontaan – Les Poppys en Joe Dassin aan de beurt. Even leuk, maar het camerawerk daarvan is niet wat de jeugd van tegenwoordig gewend is.

Wat dat betreft doet deze video het beter. En ze willen Michael. Ze krijgen Michael. Maar dan met klassieke instrumenten. Heel gaaf.

kwf-flashmob leiden: vette shit man

LinkS., S., ZoonS.

Oudste Zoon en ik kijken graag naar flashmobs op YouTube. En wat is er nog leuker dan kíjken naar flashmobs? Precies.

Het is geweldig. De ‘echte’ dansers, de sfeer tijdens het oefenen, de mensen die we ontmoeten. De hele dans bestaat uit vijf delen: ik stap in in het voorlaatste deel, Oudste Zoon in het laatste. Ik heb een danspartner nodig, en een aardige man in mijn buurt vraagt me al gauw om ‘vriendjes’ te worden. Een meisje dat ook alleen het laatste dansje doet, ontfermt zich over Oudste Zoon als ze ziet dat hij bijna een arm in zijn gezicht krijgt. Bij nadere kennismaking blijkt zij E. te zijn, waarmee ik in de trein onderweg op Twitter al mee in contact was gekomen!

In groepjes naar de locatie, het stationsplein. Ons onopvallend ophouden bij de fietsenstalling (E. en Oudste Zoon), bij ABN-AMRO (mijn danspartner B.), in de stationshal (ik). Dan het moment dat ik uit het publiek stap en naast B. spring. De opzwepende muziek waarop we met z’n allen de choreografie uitvoeren, de wave die hartstikke goed gaat. De eindpose waarin het ten volle genieten-van-het-nu is.

Lijkt het begin geen flashmob? Komt omdat dit de tweede keer is dat we de dans doen. Tweede keer? Ja, dat krijg je met enthousiaste artiesten op een podium. Geen echte flashmob dus? Volgens het Leidsch Dagblad niet. Pech!

Wel een beetje jammer dat Oudste Zoon en ik niet te zien zijn. In onderstaand filmpje bevind ik mij links achteraan, in donkerbruine jas en met roze sjaal.

Doen we gewoon nog een keer mee. Met een échte flashmob. En dan studeren we alle dansjes in, zodat we lekker vooraan kunnen. Maar het belangrijkste was dat het LEUK was! Of om met de instructrice te spreken: vette shit!

En gelukkig hebben we ook de foto’s nog.

Doneren aan het KWF?

leuke sites: 10e en recensiekoning

LinkS.

infographic wie is de mol van recensiekoning.nlJaloers? Nee. Bewondering? Ja. Voor mensen die mooie dingen kunnen qua visueel. En dit is tekstueel niet mijn sterkste uiting ever.

Hierbij een linkje naar de site van Martine. Bijzondere vormgeving, mooie plaatjes: 10e.nl. Deels van haar hand is ook recensiekoning.nl. Aanrader. Alleen al vanwege de mooie infographics van Wie is de mol en Boer zoekt vrouw!

ipaddeon

LinkS.

Het is een running gag hier in huis. Al jaren roep ik elke keer als ik een accordeon hoor: ‘Voor m’n dood wil ik accordeon leren spelen!’

Je kunt Marktplaats afstruinen. Maar ja, zo’n ding neemt zoveel plaats in in huis. En ik ga er toch niet serieus iets mee doen. Eerlijk is eerlijk.

Maar als je er dan in de AppStore voor drie eurootjes één voor op de iPad tegenkomt…

(Speciaal voor @gravinpetra, die vandaag jarig is!)

de kracht van twitter

LinkS., S.

Tijdens een opleidingsdag twitter ik een complimentje over de lekkere lunch op de locatie van die dag. Er ontstaat een conversatie die leidt tot een uitnodiging om de volgende keer met de hele groep aan de Table d’Hôte te lunchen.

Een voorbeeld van hoe Twitter kan werken: ik geef een compliment, dat is reclame voor het bedrijf, zij doen een aardig gebaar terug, waarover ik enthousiast twitter, dus weer reclame. Wederzijds leuk.

Aardig gebaar? Het welkom is al wel heel warm!   

Posted using Mobypicture.com

Rond het middaguur nemen we plaats aan de gastentafel. Blijkbaar heeft Sees me herkend, want ik krijg als eerste de amuse voorgeschoteld.   

Posted using Mobypicture.com

En een lekker winters soepje.

Posted using Mobypicture.com

En voor de liefhebber (ik) nog meer Franse kaas. Goeie.

Posted using Mobypicture.com

Voldaan gaan we weer verder met andere zaken, want het is natuurlijk wel een opleidingsdag. Maar halverwege de middag wordt er aan de deur geklopt. En komen onze gastheren binnen met een wel héél mooi gebaar!

Posted using Mobypicture.com

Dat bedoel ik. #dekrachtvantwitter

[Update] En vervolgens bloggen we natuurlijk ook wederzijds, haha. :-) 

culiquipe

LinkS.

‘k Heb een culidip. Weet niet meer wat ik moet koken. Iets lekkers duurt te lang, of de kinderen eten het niet. Of het heet ‘snel recept’ en de bereiding neemt 1,5 uur in beslag. Of het is ‘gezond & snel’ en het recept bevat pasta, zalm, 50 gram roomboter, een bekertje crème fraîche, 100 gram parmezaanse kaas en – o ja -ook nog 75 gram rucola. Gezond. Me hoela.

Wat volgt is een uitgebreide mailwisseling binnen de équipe, en wat daar zoal bij is gaan horen. De équipe, vraagt u? M’n studievriendinnengroep! #fransgestudeerd #duh

Maar dat kan tweepuntnuller! #cocreatie #delen

Ik zeg: klik!

razendsnel rond de wereld

LinkS., ZoonS.

Oudste Zoon kan niet slapen; hij moet steeds aan de dood denken. Kom maar even naar beneden, roep ik voor deze ene keer.

Samen maken we in een paar minuten een reisje rond de wereld. We halen een vriendje op, gaan bij opa en oma langs, en nemen een kijkje in Parijs.

Want zo’n iPad alleen al is mooi speelgoed; Google Satellite en Google Streetview op de iPad zijn helemáál leuk speelgoed!

Als Oudste weer naar boven gaat, komen de akelige gedachten terug. Ik raad hem aan elke nare gedachte op een wolkje te zetten, en het weg te laten drijven. Rustig, of net zo snel als wij rond de wereld reisden.

Morgen gaan we naar New York.

ik zie ze vliegen

LinkS.

- Als we dochters hadden gehad, waren we dan ook op een ridderfestival beland en naar een vliegshow gaan kijken?, vraag ik in de auto aan Echtgenoot.

Waarschijnlijk niet. Maar ik vind het leuk zoals het leven loopt; jongensdingen bevallen me prima!

Alhoewel ik voor een vliegshow toch wel huiverig ben. Vanwege het risico: als kind heb ik tijdens zo’n show een vliegtuigje recht voor m’n ogen een duikvlucht tegen de grond zien eindigen – ik herinner me nog de lijkwagen die aan kwam rijden. Het kan ook met het publiek misgaan.
En vanwege het principe: ik bedoel, ik keur het gemak waarmee iedereen maar voor z’n lol van hot naar her vliegt, hartgrondig af. #milieu #ikzegveelbelastingopkerosine!

Toch bevind ik mij opeens bij de Jan Hilgers Memorial Airshow. Ik bekijk de eerste capriolen met terughoudendheid, maar gaandeweg de middag word ik steeds enthousiaster.

Hetzelfde geldt voor Oudste Zoon en Jongste Zoon. Hoogtepunten zijn zonder meer het Breitling Jet Team uit Frankrijk…

…en de Apache die een looping maakt terwijl hij vuurwerk afsteekt (Een helikopter kan toch geen looping maken? Deze wel!).

Mega-indrukwekkend. De jongens weten al wat ze maandag op school in de kring gaan vertellen, en #gelukkighebbenwedefotosnog. Met dank aan Echtgenoot. Want die heeft een betere camera kan beter fotograferen dan ik.

je zou toch zeggen dat ik m’n iphone beter kende

LinkS.

In de speeltuin. Ik zit op een bankje in de zon met een verse krant. #genietmoment

Opeens voelt het bankje een beetje raar. Even, en dan houdt het weer op. Dan opnieuw. Het licht trillende gevoel herhaalt zich nog een paar keer.

Ik kijk om me heen, duwt een grote hond tegen het bankje? Nee. En de kinderen spelen een eindje verder.

Ik lees verder, want ja, het moment is te kostbaar.

Dan komt buurvrouw A. aanfietsen.

- Zeg, mobiele Sara, waarom heb je je telefoon niet aanstaan?

Ik raap m’n telefoon van de nog te lezen katernen en besef dat ‘ie op de trilstand staat.

tuinverwarming met een scherp randje

LinkS.

Posted using Mobypicture.com

Een nieuwe tuin vraagt om een feestje, toch? Vriendin MJ vindt van wel, en nodigt de vriendinnenclub uit plus wat er zo in de loop van de jaren bijgekomen is. Het weer werkt niet mee, maar ach, een lunch en mooie taartjes smaken binnen ook prima.

Posted using Mobypicture.com

Als de zon doorbreekt, doen we een gekleurdetegelspeurtocht. De kinderen kunnen lekker rennen en zoeken, en Jongste Zoon is dolgelukkig dat hij E. weer ziet.

Posted using Mobypicture.com

Weer terug binnen verzamelen we ons rond het aperitief en kletsen, lachen, cryptogrammen, trivianten en koken. Want we gaan tapas eten!

Posted using Mobypicture.com

Als we bijna aan tafel kunnen, staat de gastvrouw opeens met een vinger in haar mond.

- Kun je even meegaan om er een pleister op te doen?, vraagt ze aan vriendin H., en samen gaan ze naar de badkamer.

Het scherpe koksmes dat de boosdoener is, leg ik gauw buiten kinderbereik.

Al gauw komen ze terug. H. grijpt de keukenrol en wikkelt een flinke dot rond de vinger van MJ. Aan haar man vraagt ze:

- Wil jij haar even naar de EHBO brengen?

Oei…

En zo zijn de tapas echt hapjes… De kinderen eten tussen het spelen door, wij snoepen ook steeds meer van de tafel, tot de anderen terugkomen.

Posted using Mobypicture.com

MJ heeft weer kleur in haar gezicht, en een indrukwekkend uitziende vinger. Hij is gehecht – vriendin M. heeft nog assistentie verleend – en er zijn geen zenuwen geraakt. Gaat naar verwachting weer helemaal goedkomen.

Zo komen we toch nog allemaal aan tafel terecht (op de jongste kinderen na, die inmiddels in bed liggen) en wordt het weer een onvergetelijk gezellige avond.

Alleen… we zóuden nog flensjes flamberen als toetje. Maar we hebben de Grand Marnier zo gedronken, bij de koffie. Genoeg avontuur voor één avond. Je moet de goden niet verzoeken.

afkoelen in de vogezen

LinkS., ZoonS.

Een mens leert snel. Twee dagen rijden, dat willen we niet meer. Dus we rijden één dag, naar de Vogezen.

Posted using Mobypicture.com

en zetten daar onze tent op

Het is er ook warm, maar niet zo absurd heet en vochtig als aan het Gardameer. We staan op een kleine camping, nog niet voor een derde bezet. We komen makkelijk in contact met anderen en al de eerste avond worden we op de koffie gevraagd door… Italianen.

Posted using Mobypicture.com

EK 2010

Twee Nederlandse jongetjes, een Italiaans, een Frans en een Deens jongetje kunnen elkaar niet verstaan. Maar om te voetballen is dat geen enkel probleem.

Trouwens, dieren-memory kun je prima doen met Deense kindjes. Elefent, elbatros, wieldswien… Deense Kesper en Oudste Zoon praten allebei in hun eigen taal - aan één stuk door - en spelen uren samen!

Posted using Mobypicture.com

we bezoeken Château de Haut-Koenigsbourg

 Posted using Mobypicture.com

en kijken of er nog een kogel in het kanon zit

Posted using Mobypicture.com
we zien heuse ooievaars

Posted using Mobypicture.com

genieten van het kampeergevoel

En dan breken we de tent af, brengen nog één dag door in de auto en is de vakantie voorbij.
*snif*

gelukkig hebben we de foto’s nog

LinkS., ZoonS.

Ik ben alweer een week aan het werk. Mijn benen zijn al aan het vervellen. Maar ik ben Italië nog niet vergeten!

Posted using Mobypicture.com

zwemmen

Posted using Mobypicture.com

cappuccino drinken

Posted using Mobypicture.com

op het schiereiland Sirmione #zoblauw

Posted using Mobypicture.com

die kleuren, hè

Posted using Mobypicture.com

Verona

Posted using Mobypicture.com

in de arena, waar het decor van Aïda opgebouwd wordt

Posted using Mobypicture.com

bij het balkon van Julia met vele anderen

Posted using Mobypicture.com

met de kabelbaan de Monte Baldo op

Posted using Mobypicture.com

ff zitten

Posted using Mobypicture.com

kijken naar het paragliden

Posted using Mobypicture.com

en 's avonds afdalen naar het meer

Posted using Mobypicture.com

ijsje eten

Posted using Mobypicture.com

water tussen je tenen voelen

Posted using Mobypicture.com

en natuurlijk de zonsondergang

wk 2010: halve finale & finale

LinkS., ZoonS.

Posted using Mobypicture.com

Wat een hoop oranje zut hebben al die Nederlanders mee naar Italië gesleept! Op de avond van de halve finale tegen Uruguay installeert zich een flinke club Nederlanders in het oranje voor een groot scherm bij de bar (zie foto). Leuk man, met z'n allen kijken. Jammer alleen dat we al gauw met 1 – 0 achter staan, en dat vervolgens de satellietverbinding uitvalt. Tegen de tijd dat die hersteld is, willen de jongens terug naar de tent, naar bed.

Ze zijn zo moe, de arme schapen, van de reis en alle nieuwe indrukken, ik ga vol liefde met ze weg van de wedstrijd. En dat wil wat zeggen. Dat het spannend blijft, én de goede kant op gaat, hoor ik in de tent nog prima!

Tegen de finale zijn Oudste Zoon en Jongste Zoon wel gewend aan een mediterraan ritme, en zouden ze de hele tijd moeten kunnen opblijven. En die satellietverbinding, die zullen ze nu toch wel in orde hebben?

Getooid in oranje shirts, met vuvuzela en grote beesies komen we aan bij de bar. Met nog véél meer Nederlanders dan de vorige keer. Ruim een uur voor de wedstrijd, maar ach, de voorbeschouwing zouden ze hier ook uitzenden, dus dan hebben we wat te doen en zijn we verzekerd van een goede plek, denken we.

U dacht dat u het in Nederland spannend vond? Mán!

Boven de bar, aan de rand van het zwembad, staan twee man met de satelliet te draaien.
En te draaien.
En te draaien.
Geen ontvangst.
Niks.
Nada.
Noppes.
Zwart scherm.
No signal.

Om DRIE MINUTEN VOOR HALF NEGEN hebben we beeld.
De opluchting!

Nu alleen nog even winnen.

Over het verloop van de wedstrijd hoef ik u niets te vertellen. Oudste Zoon sluit snel een gelegenheidsvriendschap met een ander zesjarig jongetje. Samen zijn ze door het dolle heen en hun mondjes staan 117 minuten lang niet stil. Jongste Zoon valt een kwartier na rust in slaap op mijn schoot en blijft dat doen, al glijdt hij van het zweet bijna uit mijn armen, en door al dat geschreeuw en getoeter heen.

Na de 120e minuut dringt de bittere werkelijkheid tot Oudste Zoon door. De teleurstelling na alle opwinding is enorm. Groot verdriet. Terwijl we naar de tent lopen, wordt Jongste wakker. Hij tilt zijn hoofdje op, en kijkt me hoopvol aan:

- Hebben we gewonnen?

Zou ik ja zeggen?

- Nee, lieverd.

Het doet me pijn.

Twee jongetjes vallen huilend in slaap.

vakantie

LinkS., ZoonS.

Posted using Mobypicture.com

De frequentie waarin Echtgenoot en ik tegen elkaar zeggen: ‘We doen het niet meer!’, neemt in de loop van de eerste vakantieweek allengs af.

Twee dagen autorijden, verwarring bij aankomst op de Italiaanse camping over de kampeerplek, de tent opzetten bij 34 graden zonder avondeten gehad te hebben en met nog maar een half litertje drinkwater voor vier man, twee kinderen die niet weten waar ze aan toe zijn en twee ouders met bonkende hoofdpijn waarvan de moeder de kinderen tijdens een plots losbarstend onweer in hun slaaptent probeert te sussen terwijl ze haar eigen luchtbed staat op te pompen en de vader nog wat extra haringen op de rotsgrond krom slaat – je zou om minder verkiezen die ochtend gewoon maar naar kantoor te zijn gegaan.

Maar, zoals dat gaat met heel erge dingen: je vergeet hoe erg ze waren.

Dus als we bijgekomen zijn van de reis, als we – letterlijk – geacclimatiseerd zijn in deze vochtige hitte, als we geaccepteerd hebben dat dit geen vakantie van veel uitstapjes wordt, dan gaan we het steeds leuker vinden. En boeken we op het laatst zelfs nog een paar dagen bij.

Want we hebben een mooie grote plek met veel schaduw. Het buiten leven is heerlijk. Het is geestelijk bevrijdend om te kunnen leven met een zeer beperkte hoeveelheid spullen. We zwemmen twee keer per dag, in twee verschillende zwembaden. Er staan olijf- en palmbomen. De cappuccino smaakt uitstekend. Nederland wint van Uruguay. Het uitzicht over het Gardameer is prachtig. Er is wifi. Zelfs uitzicht en wifi tegelijk (zie foto).

Dus wat we ons herinneren, is een heerlijke vakantie!

(Meer vakantieStukjeS. volgen.)

nederland – brazilië

LinkS.

Posted using Mobypicture.com

Als ik vanuit het centrum naar huis fiets tegen de stroom oranje mensen in, vind ik het bijna jammer dat ik 'maar' 'gewoon' thuis ga kijken. Eenmaal met Echtgenoot, Oudste Zoon en Jongste Zoon voor de televisie is dat gevoel gauw over!

Vol spanning zitten we met chips op de bank. Maar dan die Braziliaanse goal, wat een teleurstelling. De eerste helft duurt lang. Jongste Zoon gaat maar wat anders doen. 

Bij 'onze' gelijkmaker aan het begin van de tweede helft stuiteren we van de bank af. De jongens dansen door de kamer. Mèn wat zenuwslopend nu. We liggen languit op het kleed, de jongens blijven maar wiebelen en bebbelen van de spanning. #endatmetdiewarmte

En dan ineens: 2 – 1!! Als heuse voetballers springen Oudste en Jongste Zoon bovenop elkaar en op ons. En nu houden hè, die 2 – 1. De 20 minuten die volgen duren láng!

Wat een blijdschap om het fluitsignaal. De spanning ontlaadt zich, de woonkamer is haast te klein voor onze vreugde. #watzeurtdiecommentatornouovervolksaard

En wat fantastisch om deze wedstrijd zo met mijn zoons te mogen beleven!

Nagenieten?

mama, waarom was je er niet?

LinkS., ZoonS.

Het schooljaar loopt ten einde. Ik zie mailtjes voorbij komen met zinnen als 'feestje op donderdag om 14.00 uur', 'afscheid van de klas vrijdag om 11.00 uur', en klik ze stoer weg. #werk #duh

Ondertussen moet de Michael Jackson-cd een paar keer mee naar school, en thuis laat Jongste Zoon met een vriendje zien hoe ze dansen op Beat It.

- Morgen doen we allemaal dansjes, kom je dan kijken?, vraagt Jongste dinsdag tijdens het eten.

Maar woensdagochtend bij het wegbrengen hoor ik van geen dansjes. 

En dan, donderdagavond, dan dringt het kleine drama tot me door.

- Mama, waarom was je er niet toen ik Beat It ging dansen? De juf zei dat je zou komen!

Ik probeer het uit te leggen. Jongste begrijpt het, niet echt.
Ik baal er zo van dat de school dit soort dingen midden op werkdagen organiseert, ondanks uitleg van diverse ouders dat dat niet handig… de juf hem die belofte doet.

We pinken bij elkaar een paar traantjes weg.

dus dan stroop ik m’n mouw maar op…

LinkS.

Ontbijttafel afgeruimd, tijd om te vertrekken. Maar, waar is m'n iPhone? Ik had 'm vanochtend nog. 

Het vergt vijf keer bellen met de vaste telefoon om het geluid van m'n iPhone te lokaliseren. Dan besef ik dat ik mijn moeder, die de kaas ooit in de meterkast terugvond, heb overtroffen: 

Als Oudste Zoon de klep van de vuilnisbak open doet, klinkt de beltoon aanmerkelijk harder dan daarvoor…

le nozze di figaro

LinkS.

In een periode met een aantal drukke weekenden achter elkaar, is het even schrikken als we op de kalender lezen dat we door de week ook nog naar de schouwburg moeten. Ja, moeten, want zo voelt het.

Oppas regelen lukt, maar de avond tevoren komen we erachter dat de voorstelling eerder begint dan verwacht. Gelukkig kan de oppas ook eerder. De middag tevoren ontdekken we dat de voorstelling ook langer duurt dan verwacht: tot kwart voor elf. Gelukkig neemt de buurvrouw het van de oppas over.

Dan: werk, nso, friet halen, eten, kinders aan oppas overdragen – snel snel naar de schouwburg.

Waar we stijf van de adrenaline op het rode pluche neerzijgen. Kom maar op met die opera. O hemel, nog modern ook, als we maar zo lang wakker blijven!

Dat blijkt geen enkel probleem! De muziek van Mozart is prachtig, de zang boeiend, de enscenering ronduit leuk en het verhaal nog een stuk ingewikkelder dan je op het eerste gezicht zou denken!

Woont u in Breda of Amsterdam en zijn er nog kaartjes? Doen!