in oranje verwachting

DagelijkS.

oudegracht utrecht
transparant7pxhoog

Even #opdefiets de binnenstad in tussen de middag. Witte wolkjes in een blauwe lucht boven de Lange Smeestraat. Oranje vlaggetjes die opgehangen worden aan de Oudegracht.

Overal mensen op terrasjes in de zon. En met een geurend vers pak koffie in m’n tas weer terug naar kantoor.

<3

middagje met jongste zoon

DagelijkS., ZoonS.

schatkaart
transparant7pxhoog
Of ik niet liever een kakkerlak zou zijn. (Want die schijnt nog een maand zonder hoofd door te kunnen leven. Onder andere.)

Of ik weet waar het westen, oosten en zuiden liggen, als het noorden boven is. (Waarna ik mezelf als voorbeeld hoor zeggen dat de Noordzee in het westen ligt.)

En of ik een doodshoofd op een schatkaart kan tekenen. (Consider it done.)

#neveradullmoment

fluitend naar de toekomst

DagelijkS.

hu
transparant7pxhoog
Zal ik schrijven over dat het zo fijn is dat de zon weer schijnt en dat het zo heerlijk was om tussen de schapen naar de Uithof te fietsen en dat ik onderweg maar echt ja serieus ik meen het twee keer nagefloten werd? #hetzijnmnschoenendatmoethetzijn

Nèèèh, ik schrijf over dat ik gastcollege gaf, samen met Wouter, aan derdejaars studenten digitale media aan de Hogeschool Utrecht. Ze mochten niet alleen luisteren, we zetten ze ook aan de slag met een casus over de toekomst. En ze waren zo slim en energiek! De jeugd hééft de toekomst, #égwel.

Ah joh, en ik ook nog. :-)

avondwandeling naar bunnik

DagelijkS.

a4d
transparant7pxhoog
Kiekje uit de losse pols. Want: dóórlopen!

jawel, ik mag vanavond

Beide zoons zijn in één keer van de 5 naar de 10 kilometer overgegaan, dus het is een aardige tippel. Fijn bijpraten met @gravinpetra, slechts 1 sneetje in een elleboog door een valpartijtje van Jongste Zoon, en nog wat opwinding aan het eind door langsscheurende politieauto’s.

Kunnen we nu lekker slapen allemaal. Of nog één aflevering Suits…?

formulekoken

DagelijkS.

Oh yeah, so true.

Vandaag nog.

eigenlijk géén tijd

Maar als het plan al heeft mogen sudderen, en je dan een keer goed roert, en er nog wat verse, onverwachte invalshoeken aan toevoegt…

de club van ik

DagelijkS.

sketchnotes #declubvanik
transparant7pxhoog
Uit!

Was De wil van technologie van Kevin Kelly voor mij hét boek van 2013, De club van ik van Mark Nelissen maakt grote kans in 2014 niet meer overtroffen te worden door een ander.

Beide boeken zijn dagelijks leidraad of baken in mijn werk, bij het lezen van de krant, en bij begrijpen in het algemeen.

Twee volgende lezers staan al te wachten op De club van ik, maar gelukkig heb ik mijn #sketchnotes nog.

speakers

DagelijkS., ZoonS.

speakers

ik stap over de drempel

Van het conservatorium.

Klinkt zó goed.

Klarinet op m’n rug, ook nog. Maar geen carrièreswitch hoor. Een jaar geleden bedenk ik dat ik ooit wel in een orkest zou willen spelen. Dan moet ik eerst een orkestinstrument leren bespelen. Ik ga op klarinetles. Nu ben ik op zoek naar een nieuwe docent. Met hem ga ik hier kennismaken.

Oudste Zoon loopt achter me aan. Hij heeft ook klarinetles. Omdat… ja, omdat.

Een uur later.

hij stapt over de drempel

Van een hifizaak.

Ik loop achter hem aan. Ongemakkelijk. Omdat… ja, omdat.

Hij kijkt, wikt, weegt, vraagt, onderhandelt. Zelf.

Ik zie. Dat hij zich thuisvoelt. Vanaf stap 1 in deze wereld.

Ik geniet. Kan me hem maar beter eigen maken. :-)

date

DagelijkS., S.

maliesingel

Het is alweer veel te lang geleden. Het is vrijdag, de zon schijnt, agenda’s werken mee. Ik steek de singel over. Aan de andere kant van het Wilhelminapark tref ik Echtgenoot.

we lunchen samen

Op een terras. Zoals héél soms. Een keertje zonder zoons, ouderwets met z’n tweeën.

Naast ons zit nog een stel. Jaar of tien jonger. Uit een envelop met UMC-logo komt een verse echofoto tevoorschijn. Ze stralen. Bellen de halve familie: ‘Het is een meisje, echt waar, je kunt het goed zien!’

Wij kijken mekaar lachend aan.

dat zeiden ze bij ons ook

Destijds.

Uiteindelijk maakt het allemaal niets uit. Als het kindje maar gezond is.

tegels en schoenen

DagelijkS.

schoenen & tegels

Met de trein. En dan. Meelopen. Meekijken. Meeluisteren. Verbazing en interesse zien. Weten, nee, vertrouwen hebben dat het verhaal van Kevin Kelly in De wil van technologie klopt (lees dat boek!).

Praatje houden. Over veranderingen. Vernieuwingen. Dat weerstand van alle tijden is.

Ik sta stevig, op m’n kleurige hakken op nog kleuriger tegels.

we quit mail

Bits&ByteS., CommS.

Ik heb het gedaan.

14 maanden lang heb ik volstrekt e-mailloos gewerkt.

Begin 2012 groeide mijn behoefte om e-mail aan de wilgen te hangen, nu er betere middelen zijn om samen te werken. Om te ontsnappen aan de inefficiëntie van samenwerken per e-mail. Op 1 juni 2012 stopte ik met mailen.

Ik las inkomende mail wel, maar reageerde via het online samenwerkingsplatform. Als ik mensen benaderde, deed ik dat ook daar. Openlijk. Dan was er ook nog kans dat het antwoord uit onverwachte hoek kwam. En dat de mensen die aan hetzelfde onderwerp werkten, elkaar vonden.

In projecten stelde ik voor de samenwerking online te ondersteunen, in een community, in plaats van per e-mail. Zodat alle projectinformatie bij elkaar stond, waarbij versiebeheer vanzelf ging, de bijdragen van een ieder inzichtelijk waren, en alle geïnteresseerden zichzelf op de hoogte konden stellen.

Hulde voor alle collega’s die met mij dappere pogingen hebben gewaagd!

En dank voor hun geduld met mij, want ik was bloedjefanatiek. ;-) Anders was het me ook niet gelukt. Enig uithoudingsvermogen was wel nodig. Elke keer weer uitleggen waarom ik wilde doen wat ik deed. Mensen verleiden mee te gaan doen. Voordoen. Laten wennen aan ‘openlijk’ in plaats van besloten. Leren relevante informatie te halen (pull) in plaats van te wachten op – of overstroomd te worden door – push. Stimuleren vol te houden. Roeien met de riemen die we hadden, qua techniek.

Ik geloof in online openlijk samenwerken als middel om de organisatiedoelen te bereiken. Sneller. Beter.

Nog steeds.

En toch zwengelde ik in augustus 2013 mijn e-mailprogramma weer aan.

We zijn nu een half jaar verder. Deze week is de week van We Quit Mail (#wqm). Een goed moment om mijn ervaringen en overwegingen te delen.

1) Supersmoothe auto nodig

We willen naar B.
Toch?

Elke organisatie heeft haar doelen, en die wil je bereiken. Door samen te werken. In kennisintensieve organisaties gebeurde dat van oudsher met behulp van papier, en toen er e-mail kwam, vertaalden we die papieren processen naar e-mail. Niet meer en niet minder. Of wel meer, maar dan kwantitatief, want omdat het zo makkelijk is, sturen we elk zuchtje per e-mail naar Jan en alleman.

We willen ook zo efficiënt mogelijk naar B.

Nou, gezien de aard van de techniek waarover we tegenwoordig beschikken (ik zou bijna de term ‘sociale media’ laten vallen, ware het niet dat daar gelijk zo’n beeld bij opkomt), kun je niet alleen naar B maar zelfs naar R in dezelfde tijd!

(Ik ga even door met de autometafoor, waarbij de auto staat voor samenwerkingstooling.)

In theorie dan, want het lijkt of autofabrikanten nog aan het zoeken zijn naar het ideale ontwerp. De kern is er, en een boel functionaliteiten ook. Maar laat ik het zo zeggen: de auto’s die grote autofabrikanten nu maken voor grote organisaties, worden door velen uitgeprobeerd, er wordt mee getoerd, er worden heus hele stukken doelgericht mee gereden, en een enkeling strandt langs de vangrail.

De auto’s waarover we nu doorgaans beschikken, nodigen nog niet uit tot instappen en zonder nadere toelichting naar R rijden.

2) We hebben toch Whatsapp?

Een oplossing voor minder mailen die je vaak hoort is: ‘Pak de telefoon, of nog liever: loop even naar die collega toe!’ Als een getypte conversatie een getypte discussie wordt, loont het zeker om mondeling contact te hebben. En als het dringend is, zijn dit natuurlijk de slimste opties.

Maar vanuit het oogpunt van productiviteit zijn gebeld wórden en binnenvallende collega’s minder wenselijk. Zelf prioriteiten stellen en geconcentreerd aan taken kunnen werken, verdienen wat mij betreft de voorkeur. Dán liever een inbox die je dicht kunt laten, en kunt openen op een moment dat je kiest.

Voor het behoud en delen van kennis is ‘terug naar mondeling’ natuurlijk ook niet bevorderlijk. Wil je conclusies bewaren, dan moet je ze vervolgens alsnog vastleggen.

Whatsapp dan? Whatsapp-groepen zie ik steeds meer gebruikt worden. Voor dringende en vluchtige zaken zie ik daar zeker de toegevoegde waarde van. Maar voor inhoudelijke zaken die je wilt behouden voor je bedrijf (en ook alléén wilt houden voor je bedrijf!) zijn die niet geschikt, en bovendien heb je voor je het weet net zulke lange threads als in de ergste e-mails.

En sommige sociale media hebben stiekem e-mail in zich, met dus dezelfde nadelen…


3) E-mail heeft helaas twee voordelen

E-mail is oude, bewezen technologie:
• Iedereen heeft het.
• Het doet het altijd en overal.

Samenwerken op online platforms vergt de nodige moeite. Alleen al vanwege die meervouds-s. Idealiter werk je binnen een organisatie met z’n allen op één platform. En aan één onderwerp binnen één community. De praktijk is anders. Voor welk project moet je waar heen? Kun je notificaties instellen? Kun je slim filteren, zodat je niet mist wat je echt wilt zien?

E-mail is de bekende en daarmee voor velen de veiligste weg. We klagen erover, en gebruiken tegelijkertijd dat hoge aantal binnenkomende berichten per dag als statussymbool. We zoeken ons rot naar dat ene berichtje of de juiste versie van dat belangrijke bestand. We hebben in ieder geval niet het doorzettingsvermogen om ons handiger middelen eigen te maken.

Het gaat toch om gedrag?

Uiteraard.

Maar mensen kiezen nu eenmaal de makkelijkste weg, zoals water naar het laagste punt loopt. Ik pleit ervoor daar gebruik van te maken bij het ontwerp van tooling. En eisen te stellen bij het kiezen van tooling.

Zodat we met gedragsbeïnvloeding niet recht hoeven te breien wat krom is.

Zodat we mensen niet massaal hoeven op te leiden om de tooling te kunnen gebruiken.

We hebben toch ook geen cursus Twitter of Instagram gevolgd, of een handleiding doorgewerkt om ons de iPhone of iPad eigen te maken?

Ikzelf ben sinds een half jaar dus geen geheelmailonthouder meer. Ik ben wel nog steeds fervent voorstander van slimmere manieren van samenwerken, doe wat ik kan, en speel ook de komende tijd een rol bij onderzoek op dit gebied.

Hoe dan ook is de week van #wqm een mooie gelegenheid om naar ons eigen gedrag te kijken. Om na te denken over efficiënt samenwerken en over beschikbaarheid van kennis en informatie voor je organisatie.

hoera!

S.



Die laatste stap, die duurt even.

Maar ineens, een week of twee geleden, kan ik weer tegen geluid. Ik heb weer energie. En, het belangrijkste, m’n hoofd werkt weer de hele dag normaal. #asnormalasitgets ;-)

En wat ben ik daar blij om.

waar rijdt de koning heen?

Bits&ByteS., CommS.

'Allereerst een ICT-manager, [...], die voor de leden van het Koninklijk Huis en de hofhouding de interne communicatie stroomlijnt.'
Uit: de Volkskrant van 24 april 2014

Natuurlijk heb je een auto nodig om van A naar B te komen. Of een trein. Of een fiets. Maar het begint met de wens om in B te zijn. Wielen maken dat mogelijk. En wat voor wielen dat moeten zijn, hangt af van waar B ligt.

En natuurlijk, in de hedendaagse interne communicatie wil je de snelste auto hebben. Want hij bestaat. Nu blijkt niet alleen B binnen je bereik te liggen, maar ook C, en D, en – nooit verwacht – R.

De koning doet echter – mijns inziens en voor zover ik het kan beoordelen op basis van dit ene zinnetje – wat helaas vaak gebeurt. Hij stelt een autofabrikant aan.

In plaats van iemand die hem laat zien dat hij – zelfs – naar R kan. Waarom dat belangrijk is voor zijn organisatie: wat je allemaal in R kan bereiken. Welk gedrag daartoe van zijn medewerkers nodig is.

En, o ja, die iemand heeft echt wel in de smiezen wat voor wielen er tegenwoordig te koop zijn.

donderdag 24 april 2014

DagelijkS., KiekjeS.

zonsopkomst
Veelbelovende zonsopkomst. Of heeft ‘ie toch iets onheilspellends?

het woord draadloos wordt zó overgewaardeerd
Het woord ‘draadloos’ wordt zó overgewaardeerd.

twittertegeltje
@Lurkjerk heeft dit tegeltje voor me geregeld. Hij heeft er echt moeite voor moeten doen, en het is hem gelukt. Zó lief!

catharijnesingel utrecht
De Catharijnesingel is weer helemaal groen.

martinusbrug utrecht
Martinusbrug. En -kerk.

zeven steegjes en domtoren
De zeven steegjes, met in de verte de Domtoren.

suikerstraat utrecht
Suikerstraat. Wat dan eigenlijk ‘Suikersteegje’ zou moeten zijn.

dreigende donderwolken boven utrecht
Dreigende donderwolken.

nog dreigender donderwolken
Nog dreigender donderwolken.

O nee, het is hagel. Filmpje!

zien sketchnotes maken, doet sketchnotes maken

KiekjeS., ZoonS.

sketchnotes @StukjeS

Ik maak aantekeningen over het boek waarin ik net begonnen ben, Oudste Zoon over zijn dag.

sketchnotes @oudstezoon

(Dat zijn fiets gemold werd, was níet de bedoeling – ik kon vandaag > € 40 afrekenen bij de fietsenmaker. Apparaten slopen in de klas wél, om de werking ervan te leren begrijpen.)

Het is een nieuwe hype in huize StukjeS: #sketchnotes maken!

hallo venray

KiekjeS.

circus renz venray

circus renz venray

De mannen gaan naar het circus. Ik breng ze weg. En heb dan opeens. Tijd. De hele middag. Voor mezelf. Om te doen. Wat ik wil.

Met een eindtijd die zo ver vooruit ligt dat het voelt als eindeloos. En zonder dat ik een plan heb. Hoef te hebben. Een luxe die ik me van de laatste tien jaar niet kan herinneren.

sint-anna venray

sint-anna venray

Ik wandel door groen. Kijk. Sta stil. Speel met m’n camera. Ik ken de weg amper, maar ik heb geen doel. Ik dwaal zalig rond, met de Grote Kerk als m’n kompas.

venray

de witte hoeve venray

kerkpad venray

grote kerk venray

kerkpad venray

kerkpad venray

grote kerk venray

grote kerk venray

grote kerk venray

grote markt venray